Coraz częściej w medycynie estetycznej możemy spotkać się z tzw. wypełniaczami. Ich zastosowanie staje się bardzo wszechstronne - od korygowania zmarszczek i bruzd na twarzy po wypełnianie ubytków objętości i konturowanie twarzy i ciała. W artykule prezentujemy kilka podstawowych informacji
na temat tej kategorii preparatów.
Historia wypełniaczy:
Przez długi czas odmładzanie wyglądu poprzez uzupełnianie utraconej objętości tkanki twarzy wydawało się wręcz niemożliwe. Pierwsze próby wykorzystania różnego rodzaju tkanek i substancji do wypełniania ubytków w skórze i zmarszczek miały miejsce ponad 100 lat temu. W 1883 roku niemiecki lekarz Gustaw Adolf Neuber z powodzeniem przeprowadził transplantację tkanki tłuszczowej z ramienia i wypełnił nią blizny na twarzy pacjenta. W latach 1900 i 1935 w charakterze wypełniaczy skórnych stosowano wywołujące powikłania parafiny, a 20 lat później płynne silikony. Od 1977 roku zaczęto wstrzykiwać kolagen. Na początku lat 80-tych nastąpił rozwój technik służących do korekcji fałd nosowo-wargowych, zmarszczek poprzecznych czoła i międzybrwiowych oraz powiększania i korekty kształtu ust. Poszukiwanie środków innych niż kolagen doprowadziło do stworzenia najczęściej dziś stosowanych wypełniaczy na bazie kwasu hialuronowego służących do odmładzania i konturowania twarzy. W 2008 roku na rynek wprowadzony został preparat stabilizowanego kwasu hialuronowego przeznaczony do konturowania i ujędrniania piersi – Macrolane™.
Podział wypełniaczy:
Jednym z najistotniejszych kryteriów podziału wypełniaczy tkankowych jest okres ich utrzymywania się w skórze. Wypełniacze, które nie ulegają biodegradacji i dają długotrwałe, utrzymujące się co najmniej 5 lat efekty, nazywamy wypełniaczami trwałymi (np. Aquamid, Artecoll, GoreTex). Preparaty, które po 6-18 miesiącach ulegają samoistnemu rozkładowi (np. kwas hialuronowy, kolagen, własna tkanka tłuszczowa) są to wypełniacze czasowe. Ze względu na możliwość wystąpienia powikłań wypełniacze trwałe stosuje się obecnie już coraz rzadziej. Są one bowiem mniej bezpieczne, niż wypełniacze odwracalne. Najczęściej spotykanym działaniem niepożądanym związanym z podawaniem trwałych wypełniaczy jest wystąpienie po kilku latach, w miejscu wstrzyknięcia, guzków (ziarniniaków typu ciała obcego). Zarówno w przypadku ziarniniaków jak i w przypadku nieudanej korekcji wypełniaczem trwałym, jedynym rozwiązaniem pozostaje zabieg chirurgiczny (niejednokrotnie wymagający powtórzenia), polegający na usunięciu wstrzykniętej substancji. Konsekwencją takiego zabiegu może być nawet oszpecenie pacjenta. Ze względu na bezpieczeństwo preparatów i zabiegów, lekarze medycyny estetycznej coraz częściej stosują preparaty oparte na stabilizowanym kwasie hialuronowym, które uznawane są obecnie za najbliższe idealnym wypełniaczom.
Wskazania:
Istnieje wiele wskazań do zastosowania wypełniaczy. Za ich pomocą można korygować właściwie każdy wymagający tego defekt skóry. Najczęściej wypełnianymi partiami twarzy są: fałdy nosowo – wargowe (tzw. bruzdy marionetki), usta, kości policzkowe, "dolina łez", czy blizny potrądzikowe. Zabiegom na bazie preparatów wypełniających mogą poddawać się zarówno kobiety, jak i mężczyźni, u których w trakcie wstępnej konsultacji lekarskiej nie stwierdza się występowania czynnej choroby autoimmunologicznej, alergii, wcześniejszych powikłań, opryszczki, czy stanów zapalnych. Wypełniacze podawane są przez lekarza za pomocą cieniutkiej igły pod lub śródskórnie.
W celu zmniejszenia bólu stosuje się znieczulenie miejscowe, najczęściej za pomocą kremu znieczulającego, nakładanego na około 40-60 minut przed zabiegiem. W niektórych przypadkach można również zastosować znieczulenie nasiękowe lub przewodowe podawane metodą iniekcyjną.
Efekty:
Zabiegi z zastosowaniem wypełniaczy są bardzo skuteczne, dają natychmiastowy efekt estetyczny, który możemy obejrzeć w lusterku praktycznie zaraz po wstrzyknięciu. Co ważne, nie powodują one wyłączenia pacjenta z codziennego życia. Bezpośrednio po zabiegu mogą wystąpić łagodne objawy niepożądane, takie jak: rumień, obrzęk, zasinienie, świąd, ból lub tkliwość w miejscu iniekcji. Zazwyczaj ustępują one jednak samoistnie w okresie kilku dni po zabiegu. Wybrany przez lekarza i pacjenta wypełniacz może być stosowany, w zależności od rodzaju, co kilka, kilkanaście miesięcy, tak aby uzyskać naturalny, harmonijny wygląd lub dostosować go do obecnie panujących kanonów piękna i potrzeb estetycznych pacjenta.
Gwarancją bezpieczeństwa i skuteczności przeprowadzanych zabiegów jest usystematyzowana wiedza na temat wypełniaczy i prawidłowa procedura ich podawania. Z tego powodu, decydując się na zabiegi, należy wybierać renomowane gabinety medycyny estetycznej.
Dr Iwona Marycz-Langner – ekspert kampanii „Świadome Piękno”
Zdj. www.istockphoto.com/JoeLena
