ARTYKUŁY WYDARZENIA WYWIADY NOWOŚCI DONIESIENIA ZABIEGI na TWARZ ZABIEGI na CIAŁO ZABIEGI dla MĘŻCZYZN FORUM LEKARZE GABINETY PORADY DLA PRASY ENCYKLOPEDIA KONKURSY REKLAMA O NAS

U dorosłego człowieka, niezależnie od płci i wieku, może wystąpić kilka rodzajów łysienia. Mają one zróżnicowane przyczyny, objawy oraz przebieg. W zależności od rodzaju łysienia stosuje się również różne metody terapii. Najważniejszym krokiem w walce z łysieniem jest konsultacja dermatologiczna, podczas której lekarz określi typ łysienia i dobierze skuteczną i bezpieczną metodę leczenia. UWAGA! Zatrzymać wypadanie włosów to sprawa łatwiejsza niż uzyskanie ich odrostu. Najważniejsze to właściwa diagnoza. Im wcześniej rozpoczniesz leczenie łysienia - tym lepiej!

Są różne kryteria podziału łysienia. Jednak najczęściej występującym typem łysienia jest:

Łysienie androgenowe u mężczyzn

Objawy:

Łysienie androgenowe, czyli łysienie typu męskiego, jest najczęstszą postacią łysienia i stanowi 95% wszystkich przypadków. Jest uwarunkowane genetycznie, co oznacza, że nasze włosy mogą zachowywać się podobnie do włosów naszych rodziców. Ten typ łysienia występuje u ponad 80% mężczyzn. Co trzeci mężczyzna pomiędzy 25 a 40 rokiem życia obserwuje łysienie o różnym stopniu nasilenia. Pośród 50-latków ponad połowa utraciła już włosy (TNS OBOP, 2003).

Występowanie łysienia androgenowego zależy również od rasy i częściej dotyczy mężczyzn rasy białej. Łysienie typu męskiego polega zazwyczaj na cofaniu się linii włosów na skroniach i czole. Powstają tzw. zakola w okolicy kątów czołowych, pojawia się przerzedzenie na szczycie głowy, które stopniowo prowadzi do powstania okrągłej łysinki zwiększającej swoje rozmiary. Obie te zmiany mogą występować równocześnie.

Utratę włosów określamy skalą Hamilton/Norwood, która wyróżnia dwa rodzaje łysienia androgenowego:

• rozpoczynające się w okolicach skroni i na szczycie głowy
• charakteryzujące się utratą włosów od czoła w kierunku potylicy (2). 

 Łysienie androgenowe dotyczy również kobiet i występuje u około 60% kobiet przed 60 rokiem życia. Łysienie androgenowe kobiet występuje najczęściej pod postacią przerzedzenia rozlanego, obejmującego całą górną powierzchnię głowy i wyróżnia się w nim fazy I-III hg Ludwiga. Znacznie rzadziej występuje u kobiet łysienie analogiczne do męskiego. Spotykane są również formy mieszane, które częściej dotyczą kobiet. U kobiet nie obserwujemy nigdy całkowitego wyłysienia w tym mechanizmie. U kobiet poziom krążących androgenów jest fizjologicznie niższy niż u mężczyzn, zwłaszcza testosteronu, podobnie aktywność enzymu 5 alfa reduktazy typu II w mieszkach włosowych okolic androgenozależnych. Ponadto komórki mieszkowe zawierają mniejszą ilość receptorów androgenowych, a także wyższe stężenie aromatazy enzymu przekształcającego testosteron w estradiol, hormon chroniący kobiety przed łysieniem.

U kobiet proces łysienia może przebiegać niezauważalnie, ale może również doprowadzić do znacznego przerzedzenia włosów w całej okolicy ciemieniowo-szczytowej. Ważne jest zwrócenie uwagi na współistnienie innych objawów hiperandrogenizmu, takich jak hirsutyzm czy trądzik, co powinno skłonić do przeprowadzenia dokładnych badań hormonalnych w celu wykluczenia ewentualnej patologii układu dokrewnego (np. wrodzony przerost nadnerczy, zwyrodnienie torbielowate jajników). Podwyższone stężenie androgenów w osoczu może być pochodzenia jajnikowego, nadnerczowego, a także spowodowane lekami (np. tabletki antykoncepcyjne zawierające gestageny o działaniu androgennym). Występuje w przypadku otyłości, niedoczynności tarczycy, hiperprolaktynemii.

Łysienie anagenowe - (dystroficzne) jest skutkiem zahamowania podziałów komórkowych macierzy włosa i przedwczesnego zakończeniu fazy wzrostu, wskutek czego dochodzi do scieńczenia korzenia, przerwania jego ciągłości i wypadnięcia włosa, a w konsekwencji do znacznego łysienia w krótkim czasie. Ten typ łysienia charakterystyczny jest dla łysienia plackowatego oraz gwałtownej utraty włosów wskutek zadziałania czynników szybko uszkadzających włos: np. chemioterapia, radioterapia, ciężkie układowe infekcje, gdyż czynniki te wpływają na najszybciej dzielące się komórki organizmu, w tym komórki macierzy.

Łysienie plackowate występuje rzadko, stanowi ok. 1% przypadków. Jest to choroba o podłożu autoimmunologicznym, organizm zwraca się bowiem sam przeciwko sobie. Ten typ łysienia dotyka najczęściej młodych mężczyzn, kobiety oraz dzieci i jest prawdopodobnie uwarunkowany rodzinnie. Czasami dochodzi do samoistnego wyleczenia. 

Ze względu na rozległość łysienia dzielimy je na:

Alopecia areata (ogniska pojedyncze lub mnogie występujące tylko w obrębie skóry owłosionej głowy i/lub zarostu u mężczyzn:

• alopecia totalis utrata wszystkich włosów w obrębie głowy
• alopecia universalis utrata brwi, rzęs oraz włosów na całym ciele.

Łysienie bliznowaciejące 

Określenie łysienie bliznowaciejące jest stosowane w odniesieniu do wszystkich zaburzeń prowadzących do zniszczenia mieszka włosowego bez względu na to, czy jest ono powodowane przez proces chorobowy w obrębie samego mieszka, czy też czynniki zewnętrzne. Zanik mieszków może być spowodowany defektem rozwojowym lub ich nieodwracalnym uszkodzeniem, np. po oparzeniu. Mieszki włosowe mogą zostać zniszczone przez zakażenie w przebiegu grzybicy, gruźlicy lub kiły, a także przez rozwijający się guz nowotworowy.

cd ... 1 2 »